Maartje 14-02-2013 18:21 - (10) - in Hart zoekt thuis
.jpg)
Nu ik inmiddels een lange periode veel tijd alleen doorbreng en mijn bewegingsvrijheid behoorlijk is vernauwd, merk ik hoe belangrijk het is waarlijk met jezelf te zijn verbonden.
Uit een (fysiek) meer beweeglijke periode herinner ik mij dat ik wel vaak aan die verbinding dacht, maar dat ik mijn aandacht voornamelijk richtte op de verbinding met andere mensen. Of op de verbinding met een studie of bezigheden die "er toe deden". Wanneer ik dan eens alleen was, wist ik mij soms geen raad of was mijn hoofd zo gevuld met die mensen, studie of bezigheden die er toe doen, dat er van "samen met mijzelf zijn" eigenlijk geen sprake was.
's Ochtends deed ik meteen de radio aan, onderweg een muziekje in mijn oren. Zodra ik op de plaats van bestemming kwam en de mensen zag die ik zou ontmoeten "begon het". Wat er dan precies begon weet ik niet, maar blijkbaar zocht ik mijn gevoel van bestaan in het contact met anderen of in een bezigheid die je kunt noemen wanneer iemand vraagt: "Wat doe je zoal?"
Uit een (fysiek) meer beweeglijke periode herinner ik mij dat ik wel vaak aan die verbinding dacht, maar dat ik mijn aandacht voornamelijk richtte op de verbinding met andere mensen. Of op de verbinding met een studie of bezigheden die "er toe deden". Wanneer ik dan eens alleen was, wist ik mij soms geen raad of was mijn hoofd zo gevuld met die mensen, studie of bezigheden die er toe doen, dat er van "samen met mijzelf zijn" eigenlijk geen sprake was.
's Ochtends deed ik meteen de radio aan, onderweg een muziekje in mijn oren. Zodra ik op de plaats van bestemming kwam en de mensen zag die ik zou ontmoeten "begon het". Wat er dan precies begon weet ik niet, maar blijkbaar zocht ik mijn gevoel van bestaan in het contact met anderen of in een bezigheid die je kunt noemen wanneer iemand vraagt: "Wat doe je zoal?"
Het heeft mij vaak verbaasd hoe belangrijk ik het vond dat mensen mij begrepen, dat mensen mij aardig vinden en dat ze mijn bestaan bevestigen op een manier die mij verder kon helpen. Andersom gebeurt dan net zo snel, want wat als mensen je niet begrijpen, je niet aardig vinden en je niet bevestigen?
Ik kan mij voorstellen dat mensen hun zekerheid zoeken in een bepaalde rol. De rol als zoon of dochter, vader of moeder, echtgenoot of echtgenote. Of een maatschappelijke rol die je bevestigt in je deelname aan de maatschappij. Zodra dat wegvalt verandert de rol in wees, gescheiden, alleenstaand, weduwnaar of weduwe. Werkloos, arbeidsongeschikt of met pensioen.
Op de vraag "Wat doe je zoal" kun je wandelen over de vertrouwde paden om een antwoord te vinden. Het is natuurlijk veel interessanter om je af te vragen: "Wie ben jij, wat vind je leuk, wat wil je graag?". Met als logisch vervolg: "Wie ben ík eigenlijk, voorbij de rollen die ik vervul?"
Je bent dag in dag uit verbonden met jezelf, maar vaak is je aandacht elders en ligt de verwachting elders. Alsof de dingen die jou goed (of kwaad) doen altijd van buiten komen.
Om het eenvoudig te houden zou je om te beginnen jezelf eens kunnen vragen hoe het met je gaat. Hoe het écht met je gaat. Ben je gelukkig of heb je jezelf vastgezet in een rol die je tracht vol te houden tot er door een invloed van buiten wellicht verandering komt.
Kun je samen met jezelf even stil zijn? Kun je samen met jezelf verwonderd zijn of lachen? Vraag je jezelf wel eens om raad? Of: zullen we vandaag iets leuks gaan doen? Zeg je wel eens: ik ben trots op je! Of slaap lekker.
De meeste dingen die je graag van andere mensen wilt, kun je jezelf geven. Het mooie is: door de vriendschap met jezelf til je jouw relatie met andere mensen ook naar een hoger niveau. Volgens mij is dat wat ze bedoelen met "In vrijheid verbonden zijn"; Ik heb je niet nodig om gelukkig te zijn, ik wil mijn geluk graag met jou delen.
Wees vrienden, bondgenoten door de tijd. Soms neem je moeilijke beslissingen, soms stel je mensen teleur, soms is er een innerlijk conflict of debat, maar laat de stem van je diepste wezen nooit in de steek. Het leven is naar mijn bescheiden mening té bijzonder om maar "half" te beleven. Als je vriendschap sluit met jezelf gaan er poortjes open die je een andere wereld laten zien, een wereld die je wellicht voor onmogelijk hield. Als je van binnen en buiten zo goed als mogelijk één wordt, opent zich een veld van mogelijkheden.
Om het eenvoudig te houden zou je om te beginnen jezelf eens kunnen vragen hoe het met je gaat. Hoe het écht met je gaat. Ben je gelukkig of heb je jezelf vastgezet in een rol die je tracht vol te houden tot er door een invloed van buiten wellicht verandering komt.
Kun je samen met jezelf even stil zijn? Kun je samen met jezelf verwonderd zijn of lachen? Vraag je jezelf wel eens om raad? Of: zullen we vandaag iets leuks gaan doen? Zeg je wel eens: ik ben trots op je! Of slaap lekker.
De meeste dingen die je graag van andere mensen wilt, kun je jezelf geven. Het mooie is: door de vriendschap met jezelf til je jouw relatie met andere mensen ook naar een hoger niveau. Volgens mij is dat wat ze bedoelen met "In vrijheid verbonden zijn"; Ik heb je niet nodig om gelukkig te zijn, ik wil mijn geluk graag met jou delen.
Wees vrienden, bondgenoten door de tijd. Soms neem je moeilijke beslissingen, soms stel je mensen teleur, soms is er een innerlijk conflict of debat, maar laat de stem van je diepste wezen nooit in de steek. Het leven is naar mijn bescheiden mening té bijzonder om maar "half" te beleven. Als je vriendschap sluit met jezelf gaan er poortjes open die je een andere wereld laten zien, een wereld die je wellicht voor onmogelijk hield. Als je van binnen en buiten zo goed als mogelijk één wordt, opent zich een veld van mogelijkheden.
Kortom:
Samen met jezelf, ben je nooit alleen
én veel meer verbonden met alles om je heen.
- poëzie -
Happy Valenmine!
Maartje.punt.nl
Geen opmerkingen:
Een reactie posten