Vervulling in leegte

“Leeg zijn gebeurt vanzelf wanneer je het leven aanvaardt zonder tegen te stribbelen, door je over te geven aan dat wat nu eenmaal is en verliefd te worden op onze huidige werkelijkheid.”

Door Isha Judd

Fotocredit: Alice Popkorn

Leeg zijn is ware vervulling. We denken vaak dat we vervulling vinden door dingen te verzamelen – ideeën, bezittingen, kennis, ervaringen – maar in werkelijkheid kun je pas echt, waar en voluit leven als je leeg bent.

Leeg zijn gebeurt vanzelf wanneer je het leven aanvaardt zonder tegen te stribbelen, door je over te geven aan dat wat nu eenmaal is en verliefd te worden op onze huidige werkelijkheid. Dat is pas ware romantiek: de liefde van een individu voor het leven zelf, voor zichzelf, voor de vreugde van het zijn. Leegte. Hoe bevrijdend is het toch om leeg te zijn! Om geen meningen, ideeën, beperkingen en weerstand te hebben. Ja zeggen tegen het Universum, is ja zeggen tegen de gehele schepping.

Imagine there’s no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for…– John Lennon

Kun jij het je voorstellen? Eigenlijk hoef je alleen maar het concept van ‘landen’ hoeft te los te laten en het kan al werkelijkheid worden. Je hoeft niet te wachten tot overheden hun wapens neerleggen of hun grenzen openen; je hoeft alleen maar het concept van afgescheidenheid te vernietigen in jezelf.

Vernietigen. Dat klinkt als iets negatiefs, maar in feite komt verlichting voort uit vernietiging. Leegte ontstaat wanneer je alle dingen, alle lawaai, alle ideeën, meningen, oordelen en concepten vernietigt die constant om onze aandacht vechten. Deze continue achtergrondruis houdt ons afgeleid, blind en onbewust van onze ware natuur, van de schoonheid en diepgang van het zelf.

Verwondering ontstaat door in het zelf te zitten. Door te zijn zonder iets anders, door puur te zijn, daar ontstaat tevredenheid. In die leegte vinden we het ongrijpbare, in die leegte bereiken we alles waar we op hebben gewacht – in het verkrijgen, vechten, afdwingen, grijpen en klagen – in de moeite die we doen om het te maken, om iemand te zijn, om boven onszelf uit te stijgen. Maar datgene wat we werkelijk zoeken is ons wezenlijke zijn. Het is er altijd al geweest, wachtend tot we opgelucht onze handen in de lucht gooien en eindelijk ophouden met vervulling buiten onszelf te zoeken. In de wanhoop van teleurstelling stoppen we dan misschien eindelijk met proberen en beginnen we eindelijk te zijn.